Joehoe, meisje!

Dag meisje, joehoe, hier sta ik! Grote vent vooraan. Je weet wel wie ik ben. Ik ben degene die één keer in de week jou probeert te leren waar de d’s en t’s moeten staan, hoe je via signaalwoorden je tekst veel meer structuur geeft en hoe je stijlfouten voorkomt. Ik kan dat best goed uitleggen, vind ik zelf. Jij en ik hebben alleen één probleem: je bent zeventien.

Natuurlijk is dat niet écht een probleem. Voor jou meestal niet in ieder geval. Ik kan je dan af en toe een onnozel geval vinden, op je zeventiende kun je natuurlijk de hele wereld aan. Tenminste, ik hoop dat je beetje lekker in je vel zit. Is dat eigenlijk wel zo? Wat weet ik eigenlijk weinig van je. Ik vraag wel regelmatig hoe het met je gaat, maar meestal is het antwoord een werktuigelijk ‘het is wel ok’. Waarom zou je mij ook vertellen hoe het echt met je gaat? Zo vaak zie je me nou ook weer niet. En als je een keertje laat vallen dat het eigenlijk niet zo lekker gaat, verwijs ik je al snel door naar je mentor. Want er staat een volgende klas te wachten.

Wat zou ik graag eens een keertje langer met je willen praten, zonder dat het eng wordt. En met langer bedoel ik écht lang. Ik zou je willen vertellen hoezeer ik er van geniet om in jullie midden te zijn, óók als jullie vinden dat ik weer eens heel knorrig ben. Maar ik ben soms ook zo moe, meisje. Denk nou niet dat ik wéér zo’n klagende docent ben hoor, zeker niet. Maar ook in het leven van een 47-jarige gebeurt best veel. Zo heb ik kinderen in jouw leeftijd, en als je denkt dat jouw ouders erg zijn… in de ogen van mijn kinderen moet ik net zo streng, bekrompen en ouderwets zijn als jouw ouders volgens jou misschien wel zijn. En ja, dat gaat best wel eens door mijn hoofd als ik voor deze groep sta. Heb je enig idee hoeveel energie opvoeden kost? Vast niet, daar ben je tenslotte zeventien voor.

Onzeker ben ik ook trouwens. Dat zou je niet zeggen misschien, ik heb altijd wel een woordje klaar. Maar dat is allemaal maar schijn hoor. Ken je dat soort types, dat zich altijd weer wil bewijzen? Zo eentje ben ik. Ik wil niet zomaar een leraar zijn, ik wil gewoon een hele goede leraar zijn. Maar dat betekent dat ik de stof heel goed moet kennen, mijn lessen moet voorbereiden, jullie 100 minuten lang moet proberen te boeien, en volgens ‘de maatschappij’ moet ik jullie ook nog eens inspireren en enthousiasmeren. Terwijl ik soms, als ik jou weer eens met je hoofd op je arm op tafel zie liggen, wel eens wil voorstellen om met z’n allen in het praktijklokaal Verpleegkunde een bed op te zoeken. Gewoon even een uurtje slapen, elkaar gewoon even helemaal met rust laten.

Bovenal zou ik wel weer eens zeventien willen zijn. Eerlijk gezegd ben jij wellicht het type meisje waar ik vroeger wat bang voor was. Ik was sowieso niet zo goed met meisjes, ik bekeek ze meer van een afstand en ik durfde ze nooit aan te spreken. Ze zagen mij ook niet staan, trouwens. Zou ik daar –inmiddels gelukkig getrouwd hoor- nog steeds last van hebben? Zou mijn onzekerheid ten opzichte van meisjes af en toe in mijn omgang met leerlingen doorsijpelen? Daar zou een psycholoog zijn of haar tanden eens in kunnen zetten, denk ik.

Je zit nou verdorie wéér niet op te letten. Ik zie je draaien, keren, praten en wéér op je telefoon kijken. Die moest toch weg, dat had ik toch gezegd? Maar als ik me omdraai en kijk naar mijn presentatie, begrijp ik je ook wel. Maar wat moet ik dan doen? Moet ik er wéér een Kahootje in fietsen? Moet ik je weer kennis laten maken met de teksten van Diggy Dex of De Dijk? Moet ik weer een groot project opstarten, waarbij ik zeg dat ik mijn leerlingen alles laat doen terwijl ik er intussen nog de meeste tijd mee kwijt ben? Zeg me nou eens meisje, wat moet ik doen? Ik kan het wel vragen maar ik ben zo bang voor het antwoord: ‘ik vind Nederlands gewoon saai, mijnheer’.

Het liefst ga ik gewoon naast je zitten. Lekker schoppen tegen school, tegen volwassenen die het allemaal beter weten en roddelen over alles en iedereen. En praten over Netflix, vooral Netflix. Over Stranger Things en 13 Reasons Why en Arrow en The 100 en, en, en…

Dat zou ik allemaal tegen je willen zeggen, meisje. Maar het komt eruit als: “Voor de laatste keer… opletten nu”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: